artık kafamı yastığa koyduğumda direk uykuya dalamıyorum. yineler dururum, zamanla ben epey değiştim bazen yaptıklarıma/değişimlerime kendim bile inanamıyorum. umut ve yattığında uyuyamamak? çok uzak oysaki…

dönem dönem hep geleceğe dair endişelerim ve umutlarım oldu. ancak sanki zaman ilerledikçe bu umutlar yerini endişelere bırakıyor gibi. aslında beni kamçılayan, olm bunu da yap bak illa ki lazım olacak dediğim şeyler daha da çoğalıyor. yapıyorum bazılarını, ilgimi çekenleri.

konudan uzaklaşmayayım, evet endişelerim oldukça yüksek. bu endişelerin en başını maddi konular alıyor haliyle, yaş ilerledikçe sağlık alacak bunu biliyorum. şimdilik maddi, X çizgisinde sabit olarak ilerliyorum. fakat ileriyi göremiyorum kendi adıma, aslında bir şeyler kurguluyor ve bunun için yaşıyor/çalışıyorum. ya olmazsa diye çelişkiye düştüğüm an uykularım kaçıyor işte. ve bu benim pek yaşamadığım şeyden biri…

şu sıralar ampülün yanmasını, mor fikirlerin gelmesini bekliyorum kısaca. olan fikirleri uygulamak için biraz daha vakit lazım. öyle işte, aman.

umut diye biri
günlük yaşam adlı kategorillere yazmış.